| Ik was
gisteren (woensdag 25 oktober jl) op de Eindhovense markt die gehouden
word achter Winkelcentrum Woensel. Het weer zag er niet best uit, maar
goed ik moest er even voor de marktkalender zijn dus.....
Natuurlijk kwam ik bekenden tegen en
ik maak dan altijd graag een praatje.
Hoe was het hier en hoe was het daar, je kent dat wel, en tegelijker tijd
heb ik het even over de marktkalender dat spreekt voor zich.....
Maar het proeven van de sfeer is op dit soort markten altijd heel
speciaal, en even kijken wie wel en wie niet goed staat te verkopen... en
wat pakken ze uit.
Na een tijdje lopen kom ik aan bij
een standwerker die ik goed ken... John Meijering die samen met zijn vrouw
schoenpoets en ginseng staat te verkopen.
Gelijk maar even de schoenen laten poetsen, want we zijn er nu toch
nietwaar...
Even staan kijken...... want John is een kunstenaar, althans dat vind
ik....
Een van de weinige standwerkers die de zaak nog op z'n kop kan zetten en
altijd zijn woordje klaar heeft. Hij is met het verstrijken der jaren wat
rustiger geworden.
Niet dat hij staat te slapen, maar hij ziet het leven wat anders dan
vroeger.
"kost maar vijftien gulden mevrouwtje, en je doet er drie jaar mee...
is dat wat"
Het mevrouwtje kijkt John wat wazig aan.... komt niet goed denk ik....
maar John laat het er niet bij zitten, en even later verdwijnt het potje
in haar tas.
Plotseling staat er een oud vrouwtje
voor zijn neus.... een met zo'n karretje zal ik maar zeggen. Ze pakt John
bij de arm en zegt "kende mij nog?"
Haar ogen kijken Jonh vragend aan en ze leeft duidelijk op als Jonh zegt
" maar natuurlijk ken ik jou nog, da's lang geleden"
Het duurde dan ook niet lang of haar hele levensverhaal komt voorbij....
John heeft alle tijd.... al hoor ik later dat hij haar niet echt meer voor
de geest kan halen....
Ik sta dat zo eens te bekijken.... en achter mij staat een veel jongere
vrouw een beetje mee te luisteren.... ik kijk haar aan.
"Snap je dat nou... dat mensen zo hun hele leven staan te
vertellen" klampt ze me aan.
Ik wel... leg ik haar uit, ze zit hoogstwaarschijnlijk de hele dag binnen
en is blij dat ze haar verhaal kwijt kan..... dat kan alleen maar op de
markt, ergens anders verklaren ze je voor gek!
De mevouw knikt instemmend en gaat verder "ja je hebt gelijk... maar
toch... ze zal wel alleen zijn... haar man verloren" even is
het stil.
"Ik ben mijn man ook verloren.... veel te jong" en
ze gaat verder, ik luister.
Het duurde niet lang voordat de mevrouw zelf ontdekte dat ze haar verhaal
op haar beurt aan het doen was... "snap je dat nou... sta ik
hier...."
Ja ja... zo gaat dat op de markt, en dat is goed... daarom leeft de markt
nog en zal ook in de toekomst overleven. Dit vind je nergens!
Het oude vrouwtje neemt afscheid van
John en sjokt verder met haar karretje...
Samen kijken wij haar even na.....
Ze is inderdaad alleen op de markt, haar dag is weer goed... ze is
bijgepraat!
Eugene
|
